زندگی همین گونه است دیگه، گاهی دل آدم به زمین و زمان گیر میته و آن وقت هیچ کاراش نمیشه کرد. زمستان کابل خسته کننده است و پر از گل ولای آزار دهنده.

اگر سری به خانه آشنا زدی ناراحت نه شی که بری چی این همه لوس بازی راه انداخته ام.

بگذریم از زمستان پر از گل و لای، بیا این شهر را بخاطر خاطره ها مان دوست داشته باشیم. چه کسی می تواند بداند من در این شهر چقدر خاطره که جمع نه کرده ام و تو شاهکار ترین اش هستی و هیچ وقت ازت فرار نه میشه ظالم.

 

 

 

پنج عصر

مچ دست‌ات را زل که می زنی

اندوه گنگی در رگ‌هایم می دود

نبض‌م

 هم ضرب می‌شود تپش چشم‌های ساعت‌ات را

چای را

         زود

              زود

                   سرمی‌کشی چای را

موهایت را جمع و جور که می کنی

ذهن‌ات دروغ می‌بافد

سوال‌های اهتمالی مادر را

که سرویس‌ها جا ندارند

                      که راه‌ها بند اند

                                   که کوچه گل دارد

پا می‌شوی

مهماندار پیر قهوه خانه

             اندوه‌ اش را آه می‌کشد

                         مهماندار پیر قهوه خانه

حالا چهار چشم

           گام های‌ات را

                        قدم

                            قدم

                              قدم

                                  پلک می‌زنند

تو رفته‌ی

و پنج عصر

سیگار بی تائثر می شود

 اندوه تلخ شاعر را.

                                24 قوس 86

                                      کابل

 

 

نوشته شده در دوشنبه سوم دی 1386ساعت 16:26 توسط آصف آشنا| |